T +31 (0) 20 6259303 info@arttra.com
Selecteer een pagina

januari/maart 2020

Tentoonstelling

‘Hommage aan geestverwanten’

van Rik Lina

ARTTRA Galerie

11 januari tot 1 maart 2020

Opening 11 januari van 16.00 tot 19.00 uur

1997 saba-wells bay (hommage aan Tao Chi)

1983 Coupe Degas, 140 x 110 cm

 

ARTTRA volgt al jaren het eigenzinnige werk van de schilder Rik Lina (1942). Een Amsterdammer die half in Portugal, half in Nederland bijna elke dag in zijn atelier werkzaam is.

Op mijn recente vraag door wie hij zich liet inspireren antwoordde hij:

Tja…dat wordt een lang verhaal. Ik dacht dat ik je wel eens vertelde dat ik helemaal niet in westerse kunst ben geïnteresseerd? Als jonge schilder hield ik alleen van etnografica en oosterse kunst en dat is zo gebleven, hoewel ik heel veel ook westerse schilders bewonder om hun vakmanschap. Het werk van Hercules Segers bijv. vind ik erg “oosters”, sommige penseeltekeningen van Rembrandt ook (wie weet heeft hij Chinese tekeningen gezien in wereldhaven Amsterdam destijds?), de verzameling Japanse prenten van Vincent spreekt voor zich.

De pastiches die ik maakte van impressionisten ontstonden begin jaren 1980, toen ik – terug in Amsterdam na 7 jaar duiken – de onderwaterwereld in mijn werk probeerde te bezweren door diepgaande studie van westerse kunst. Een soort de-conditionering.

Op de academie en de jaren erna werkte ik uitsluitend op papier, pas toen ik in 1970 in het Stedelijk een groot overzicht van Max Ernst zag kocht ik olieverf. Hij liet me de mogelijkheden zien. Het is grappig dat hij Alechinsky (met wie ik in de Phases-groep zat) het omgekeerde voorhield, die werkte na zijn ontmoeting met Ernst nog uitsluitend op papier.

Wat de kunsten betreft hou ik van muziek en poëzie, de beeldende kunst interesseert me feitelijk heel matig. Ik “schrijf” mijn tekeningen, mijn schilderijen ontstaan (automatisch). Ik hou van de technische aspecten, de kleuren, de mogelijkheden om driedimensionale vormen-werelden op te roepen binnen de twee-dimensies van het schilderij. De magische aspecten van het werk, die ik gemeen heb met etnografische kunstenaars.

Marianne Schutte in gesprek met Rik Lina
per email wisseling, december 2019.

 

 

 

november/december 2019

Fototentoonstelling

‘Voltooid Verleden Tijd’

Van Mirjam de Zeeuw

ARTTRA Galerie

2 november t/m 28 december 2019

Opening 2 november van 16.00 tot 19.00 uur

 

Mirjam de Zeeuw (1959) is een fotograaf met een geheel eigen signatuur en thematiek. Terugkerend thema is de verloren tijd. Deze visualiseert ze in zwart/wit fotografie met interieurs die niet meer bestaan en in kleurenfotografie met klassieke composities van verlepte, half vergane bloemen. Haar nauwkeurig gemanipuleerde foto’s komen het best tot hun recht in series waar dan de herhaling, het ritme en contrast van deze bijzondere foto’s opvallen. Alsof ze hiermee de afbeeldingen weer tot nieuw leven wil wekken.

Marianne Schutte
kunsthistorica

 

 

oktober 2019

Tentoonstelling

‘On Friendship/ (Collateral Damage) III – The Third GaLUT: Baghdad, Jerusalem, Amsterdam’

Van Joseph Sassoon Semah

ARTTRA Galerie

5 oktober t/m 30 oktober 2019

Opening 5 oktober van 16.00 tot 19.00 uur

In On Friendship / (Collateral Damage) III – The Third GaLUT: Baghdad, Jerusalem, Amsterdam onderzoekt Joseph Sassoon Semah hoe verloren gegane culturele erfenis weer betekenis kan krijgen. Hij vertaalt zijn verloren gegane, rijke joodse Babylonische culturele erfgoed in beeldende kunst en performances. Hij vraagt het publiek ”zijn gasten” opnieuw te kijken naar zijn eigen kunst, cultuur, tradities en identiteit.

Joseph is een bekende verschijning in het Amsterdamse kunstcircuit. Hij is geboren in Bagdad (Irak, 1948) .Hij is de kleinzoon van Hacham (chief-rabbi) Sassoon Kadoori (1885-1971) en zelf dus één van de laatsten van de Babylonische joodse familielijn, Zijn grootvader was de president van de Babylonische gemeenschap en predikte vrede tussen het jodendom, de islam en christendom. Bagdad was toen een van de meest diverse plaatsen ter wereld. Vanaf 1948, het jaar van de onafhankelijkheid van Israël, hebben de Iraakse joden het echter zwaar. Tussen 1950-1952 werden 120.000 -130.000 van de joodse gemeenschap van Irak naar Israël getransporteerd. De ontheemde Bagdadi-joden werden gedwongen hun cultuur en bezit in het Midden-Oosten te verlaten. Samen met zijn ouders werd Joseph Sassoon Semah in 1950 ‘verplaatst’ naar de staat Israël. Zijn grootvader Hachem Sassoon Kadoori weigerde Irak te verlaten en bleef tot zijn dood in Bagdad. Ervaringen in de Zesdaagse Oorlog (1967) en de Yom Kippur Oorlog (1973) doen Joseph Sassoon Semah besluiten Israël te verlaten: in deze context spreekt hij van een ‘zelfopgelegde ballingschap’.

Als Babylonische jood die is geëmigreerd naar het Westen (Amsterdam) is hij onderdeel van GaLUT (Exile), een eindeloze cyclus van diaspora en terugkeer. Hij blijft altijd verlangen naar zijn geboorteland en zoekt een manier om zich te verhouden tot je culturele erfenis en tradities. In Irak zelf is geen enkele herinnering meer aan de eens zo machtige joodse Babylonische gemeenschap. De Babylonische cultuur is driemaal vernietigd: in Irak, in Israël, maar ook in Europa speelt ze nauwelijks nog een rol. Alhoewel er geen joden meer leven in Irak en de Babylonische cultuur lang is ondergeschoven in Irak, Israël en in Europa, kan hun cultuur volgens Joseph niet langer worden genegeerd. In zijn manifestatie hoopt Joseph op een terugkeer naar de cultuur en identiteit die ze in Irak, Israël en Europa hebben verloren. Zelf spreekt Joseph over ‘architectuur in ballingschap’.

Voor ‘The Third Galut” heeft Joseph Semah 36 architecturale modellen op schaalgrootte gemaakt van huizen, culturele instituties, synagogen, joodse begraafplaatsen in Bagdad van voor 1948, die refereren aan de rijke geschiedenis van zijn verloren gegane joodse Babylonische cultuur, en een nieuwe serie tekeningen.

Joseph, een trouwe gast van ARTTRA heeft ARTTRA galerie gevraagd om onderdeel 8 te worden van zijn manifestatie.

Deze manifestatie vindt plaats op 36 diverse locaties, van musea tot theaters, instituten en verschillende galeries van 7-09-2019 t/m 19-01-2020.

 

 

 

 

augustus/oktober 2019

Tentoonstelling

– Resonance of Colors –

Jac Bisschops

ARTTRA Galerie

31  augustus t/m 2 oktober 2019

Opening: zaterdag 31 augustus van 16.00 tot 19.00 uur

Jac Bisschops Stream 2019 tempera – bladgoud 24 karaat – hout 34 x 28 cm

 

Jac Bisschops (1952) is een meester in het sensibiliseren van ruimte.
Zijn werk verwijst naar de onschatbare waarde van eenvoud, spiritualiteit en transcendentie. De schilderijen kenmerken zich door een heldere compositie in zinderende kleurvelden en ontvouwen zich als meditatieve fijn gestemde klanken in de ruimte.
In zijn schilders-oeuvre van 40 jaar, bouwt hij verder op het gedachtegoed van o.a. Piero della Francesca, Piet Mondriaan, Ives Klein en Andrei Tarkovski.
Naast studiereizen in Europa maakte Jac Bisschops vele reizen naar o.a. Egypte, India, Himalaya, Nepal, Marokko en Mali waar hij naast metafysische natuurervaringen de kunst en sacrale architectuur van de oude culturen in zich opnam. Tevens laat hij zich inspireren door klassieke en hedendaagse spiritueel-religieuze muziek.
Zijn levensbeschouwing is georiënteerd op het Zen Boeddhisme.

 

********************
Jac Bisschops volgde de kunstopleiding aan de Academie van Beeldende Kunsten te Maastricht, 1974 – 1979.
Kunstwerken van hem zijn opgenomen in diverse collecties o.a. : Stedelijk Museum Amsterdam, het Mondriaanhuis Amersfoort, Museum Ritter Waldenbuch Duitsland, Espoo Art Museum Espoo Finland, Tweede Kamer der Staten Generaal Den Haag, Gerechtsgebouw Parnas Amsterdam, R.I.V.M. Bilthoven, Hoofdkadaster Apeldoorn, Ministerie van Sociale Zaken Den Haag, ABN-AMRO, KPMG, DSM, SABIC, Ymere en Loyens & Loeff.
Kunstopdrachten uitgevoerd voor:
Rijksgebouwendienst, gemeente Amsterdam,  gemeente Leiden,  gemeente Zaanstad,  woningbouwcorporaties  en  particuliere bedrijven.
In 2010 realiseerde Bisschops, in opdracht van de Sint-Salvatorskathedraal te Brugge een nieuwe Kruisweg: ‘Kruisweg van de verstilling’. De 15 Kruiswegstaties zijn permanent in de kathedraal te bezichtigen.
In 2014 realiseerde Bisschops, een Stilte-Kapel (incl. kunstwerken) in het AZ Maria Middelares Ziekenhuis te Gent.
In 2016 Ontwerp en realisatie van een nieuw Altaar-eiland in de gerestaureerde O.-L.-Vrouw van Hanswijkbasiliek te Mechelen (B)

www.jacbisschops.nl

 

 

juni/juli/augustus 2019

Tentoonstelling

Ganikovsky’s eerbetoon aan Parshchikov

ARTTRA Galerie

9  juni t/m 23 augustus 2019

Opening: zondag 9 juni van 16.00 tot 19.00 uur

I.Ganikovsky. Tzim Zum 215 x 160 x 15cm

 

Het is alweer 10 jaar geleden dat het lichaam van de Russische dichter A. Parshchikov (1954-2009) overgegaan is tot een andere dimensie. Zijn geest leeft voort, alleen al door de stroming die hij heeft opgericht in Moskou in de jaren tachtig samen met Michael Epstein: Het Metarealisme. Wordt bij het Surrealisme vooral gekeken naar het onderbewuste van de mens, bij het Metarealisme gaat het om de mogelijkheid van transitie naar andere dimensies, zelfs buiten de eigen waarneming om. Deze stroming sluit naadloos aan bij het werk van de Russische/Joodse schilder Igor Ganikovsky (1950) die op zijn beurt weer geïnspireerd is door het zwarte vierkant van Malevitsj en de Kabbala.

Alweer meer dan 100 jaar geleden toonde Malevitsj zijn zwarte vierkant (1915) tijdens de beroemde 0-10 tentoonstelling in St-Petersburg, op de plaats waar normaliter een icoon hoorde te hangen in de zogenoemde mooie hoek: de rechterbovenhoek van een kamer.

Voor Malevitsj bood de schilderkunst de mogelijkheid om een realiteit te tonen zonder noodzakelijke objecten. Uit zijn streven naar objectloosheid, een galm die in heel West-Europa aanwezig was bij vooruitstrevende kunstenaars, denk aan Mondriaan, is de abstracte kunst geboren. Nog steeds is het zwarte vierkant een inspiratiebron voor kunstenaars, die niet de zichtbare werkelijkheid maar een beeld willen scheppen van een mentale aanwezige onzichtbare realiteit. Zoals het zich soms aandient bij ons onderbewuste, verstand en instinct. In mijn onderzoek naar hedendaagse Russische kunst in de jaren tachtig heb ik Parshchikov in de kunstenaars-sociëteit van Moskou voor het eerst ontmoet. Ganikovsky die door zijn abstracte stijl geen lid mocht zijn van deze door de staat gefinancierde sociëteit heb ik door Parshchikov in zijn kleine atelier/huiskamer ontmoet. Een levenslange vriendschap met beide kunstenaars is geboren. Deze zomer tentoonstelling is een In Memoriam voor onze goede gemeenschappelijke vriend Aloysha Parshchikov.

Marianne Schutte
kunsthistorica