Peter van der Heijden (1950), een veelzijdig kunstenaar en verzamelaar heeft onlangs zijn 5e boekje gemaakt, dit keer over zijn grafiek.

Graphics: A selection of 37 etchings 1976-1987
‘Graphics’ belicht zijn grafische werk, kleuretsen, en aquatinten, vervaardigd in de jaren 1976-1987. Historicus Pim Hoff schreef de begeleidende beschouwende tekst als zoektocht naar de uitgangspunten en drijfveren die ten grondslag liggen aan het werk.

Een enigszins onderbelicht onderdeel van Peter van der Heijdens omvangrijke en diverse oeuvre is zijn grafische werk dat tussen 1976 en 1987 ontstond. In deze periode maakte Van der Heijden een vijftigtal kleuretsen die zich kenmerken door een hele eigen benadering die karakteristiek is voor zijn werk en werkwijze. Van der Heijden gebruikt ets en aquatint, in diverse drukgangen, om volstrekt nieuwe beelden te creëren. Dit resulteert in poëtische werken waarin herkenning en vervreemding elkaar afwisselen en vormen, kleuren en texturen de dialoog met elkaar aangaan. De rode draad is lichtheid, onbevangenheid en opgewektheid, en plezier in het scheppen van fantasievolle werelden waarin de hiërarchie der dingen naar eigen hand wordt gezet, zoals dat ook zo typerend is voor het andere werk van Van der Heijden. Zijn persoonlijke ervaringen en zijn fascinatie voor het toeval, het onbekende, het bizarre en ongewone zijn een constante in dit werk. Van der Heijden toont bij ARTTRA-galerie een keuze uit deze bijzondere grafiek.

Marianne Schutte
Kunsthistorica

 

 

 

 

Henk van Vlerken (1958) beeldend kunstenaar en schilderdocent in oude verftechnieken, maakt al meer dan 26 jaar tweeluiken, met verf op canvasboard, van het uitzicht op zijn volkstuin in Schellingwoude. Merkwaardig genoeg maakt hij steeds twee bijna identieke versies, die uiteindelijk het definitieve tweeluik vormen in speciaal daarvoor ontworpen passe-partoutlijsten. Het is alsof hij de toeschouwer wil tonen dat deze werken geen toevaltreffers zijn, maar een trouwe weergave van de natuur op dat moment. Fraai zijn de werken, waarin hij het warme gele zonlicht heeft kunnen vangen dat dwarrelt door het groene bladerdak. Deze series hebben uiteindelijk in 2021 geresulteerd in meer abstracte werken, zijn zogenoemde ‘asymmetrische reflecties’. In deze werken zien wij dat kleur, lijn en vorm bevrijd zijn van de realistische weergave en meer een beroep doen op onze geestelijke vermogens om vrij te kunnen associëren.
Naar kunst kijken verandert de wereld niet, maar wel onze blik op de wereld.(1)

Marianne Schutte
Kunsthistorica

(1) Vonken van Verbeelding, Marc Delrue, 2022, blz 10.

 

 

Het beeldend werk dat Willy Looyen (1956) in de loop van haar kunstenaarsbestaan heeft opgebouwd bestaat uit video’s, beelden, installaties, fotowerken, tekeningen en mixed media. Een rijk en experimenteel oeuvre, van het werken met gips, beton tot aan haar nieuwste oplage ‘Rats, Pardoes of Lek’ Na de geboorte van haar twee kinderen is haar werk radicaal verandert tot het maken van kleine tekeningen en andere mixed media werken. Allengs kwamen steeds meer gezichten naar voren. Door ervaringen in haar leven werden de gezichten prominent, van haar eigen gezicht, het gezicht van de ander tot aan politieke, sociale gezichten, waar ze de laatste jaren haar aandacht op richt.

De tentoonstelling “De vele gezichten van Willy Looyen” die bij ARTTRA te zien is, is een keuze uit het werk van het afgelopen decennium, van mixed media werken, tekeningen en bewerkte foto’s. Willy zelf zegt hierover: “In mijn tekeningen en ander werk ga ik al krassend, wringend, wrikkend en mijmerend op zoek naar hun uiteindelijke vorm. Het zijn herhalingen van handelingen. Of het nu gaat om gaten ponsen in foto’s, krassend een gezicht tekenen of het gezicht aftasten met potlood. Steeds zoek ik de nabijheid van de ander met mijn gedachten en gevoelens. Het is een opbouw van handelingen die van sensitief, zacht, tastend en zoekend naar hard, indringend, gefrustreerd agressief gaan. Om al terugtrekkend te belanden in de uiteindelijke vorm. Vanuit vragen over de menselijke conditie maak ik werken die transformaties zijn van universele menselijke emoties zoals angst, verlangen, verlies, onmacht, eenzaamheid en vervreemding”. Al kijkende naar deze werken kan men concluderen dat er op vele manieren gezichten door haar worden gecreëerd op een eigen unieke manier, elk met een eigen vorm en betekenis.

Marianne Schutte
Kunsthistorica

Rik Lina (1942) is een Nederlandse Surrealist, opgenomen in de officiële canon. 

Lina verrast ons al jaren met zijn on-Hollandse themakeuze op groot formaat. 

Zijn kleurenpalet is tropisch te noemen. Hij schildert met zachtroze, geel, oranje, blauw en zelfs fluorescerende kleuren. Terugkerende thema’s zijn de energieke ervaringen die de jungle, woestijn en de diepe wateren oproepen. 

Deze tentoonstelling ‘Ocean Dreams’ zijn de getrouwe visualisaties van zijn meer dan 1000 duiken in de Middellandse zee, Rode zee, Caribische zee en de Timor zee. 

Tijdens zijn duiken heeft hij niets aangeraakt of gefotografeerd. 

Alle beelden zitten in zijn hoofd. Na de duik, ging Rik altijd meteen schilderen. 

Hierbij voelt hij zich een met het Al.

 

Marianne Schutte

Kunsthistorica